Είναι με αισθήματα υπερηφάνειας, βαθύτατης συγκίνησης και απεριόριστο σεβασμού που βρισκόμαστε όλοι σήμερα εδώ, για να γιορτάσουμε την επέτειο του ένδοξου απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και να τιμήσουμε τους πρωταγωνιστές της ηρωικής εξέγερσης του λαού μας.
Όλους αυτούς που συμμετείχαν στον πιο αγνό, στον πιο τίμιο αγώνα σε τούτο τον τόπο, για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Σήμερα, εδώ μαζί μας, βρίσκονται αρκετοί από τους πρωταγωνιστές εκείνου του ένδοξου αγώνα, που βασανίστηκαν απάνθρωπα στα κρατητήρια-κολαστήρια κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.
Σφίγγω νοερά το χέρι όλων, ανδρών και γυναικών, σε κάθε γωνιά της Κύπρου, που μεταμορφώθηκαν σε πολεμιστές για την ελευθερία της πατρίδας μας.
Με το βροντερό «παρών» που φώναξαν στο κάλεσμα της Ιστορίας, αναμετρήθηκαν με τον στρατό της πανίσχυρης βρετανικής αυτοκρατορίας και όρισαν τη μοίρα της χώρας μας.
Με χαρά και συγκίνηση βλέπω τους τιμημένους αγωνιστές μας να συνοδεύονται από τα παιδιά και τα εγγόνια τους, συνεχιστές του νήματος της Ιστορίας που ενώνει το ένδοξο χθες με το αισιόδοξο αύριο, και με τη σιγουριά ότι παρά τις κακουχίες που βίωσε στο διάβα του, ο λαός μας βαδίζει αλύγιστος, διεκδικώντας το δικαίωμα να ζει ελεύθερος στον τόπο του.
Κυρίες και κύριοι,
Σήμερα τα ξημερώματα συμπληρώθηκαν 71 χρόνια από το πρόσταγμα που σήμανε την έναρξη του πιο αγνού αγώνα του λαού μας, ενός αγώνα που παραμένει μέχρι και σήμερα ο άσβεστος φάρος που ορίζει τον δικό μας αγώνα και τη δική μας υποχρέωση.
Χωρίς στοιχειώδη εξοπλισμό και βασικές στρατιωτικές γνώσεις, οι Έλληνες της Κύπρου τέθηκαν υπό την ηγεσία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, και τίμησαν μέχρι τέλους τον όρκο τιμής που έδωσαν, ως άξιοι συνεχιστές των αγωνιστών του 1821 και του 1940.
Άνδρες και γυναίκες, μαθητές και μαθήτριες, έφηβοι, ηλικιωμένοι, ανήλικοι, μορφωμένοι και αναλφάβητοι, εργάτες, αγρότες, εκπαιδευτικοί, κλήρος και λαός, απ’ άκρου εις άκρον της Κύπρου, παρέδωσαν μαθήματα ηρωισμού, αψηφώντας τους κινδύνους.
Η οφειλή μας έναντι αυτών των ανθρώπων δεν είναι επετειακή και δεν εξαντλείται στις σημερινές εκδηλώσεις. Είναι μια οφειλή καθημερινή. Είναι το χρέος μας, που θα παραμείνει ανεκπλήρωτο ενόσω η χώρα μας παραμένει υπό κατοχή.
Επτά και πλέον δεκαετίες από τότε, το διακύβευμα παραμένει το ίδιο: Ο τερματισμός της κατοχής, η απελευθέρωση, η επανένωση της πατρίδας μας. Ένα Κράτος που θα ασκεί κυριαρχία σε όλη την επικράτειά του, που θα σέβεται τα δικαιώματα όλων των νομίμων πολιτών του, των Ευρωπαίων –και το τονίζω– των Ευρωπαίων πολιτών του, ώστε να μπορούν να ζουν, να δραστηριοποιούνται και να δημιουργούν, σε συνθήκες ασφάλειας και ευημερίας. Όπως ακριβώς ισχύει για όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους πολίτες.
Ελληνίδες και Έλληνες,
Ο αντιαποικιακός αγώνας της ΕΟΚΑ είναι για όλους εμάς πηγή διδαγμάτων και προτύπων, ώστε να μπορέσουμε να φανούμε αντάξιοι εκείνων που ταπείνωσαν τους δήμιούς τους και οδηγήθηκαν στην αγχόνη τραγουδώντας.
Σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια, όπως πολύ εύστοχα αναφέρεται, η ΕΟΚΑ μάς ενώνει, δεν περισσεύει κανένας. Ενωμένοι, μονιασμένοι και αποφασισμένοι, με διεκδικητικό ρεαλισμό, με σχέδιο και αταλάντευτη προσήλωση, συνεχίζουμε τον δικό μας αγώνα, με βασικό ζητούμενο να δικαιώσουμε τον αγώνα όλων αυτών που θυσιάστηκαν, για να υπάρχουμε σήμερα εμείς.
Και θα ήμασταν ανάξιοι να μιλούμε εξ ονόματός τους εάν η αφετηρία του αγώνα μας είναι κάτι λιγότερο από την απελευθέρωση της πατρίδας μας από την Κερύνεια μέχρι την Αμμόχωστο και από τον Απόστολο Ανδρέα μέχρι τα Κόκκινα.
Κλείνω, κυρίες και κύριοι, επαναλαμβάνοντας για πολλοστή φορά την έντονή μου πεποίθηση ότι έχουμε υποχρέωση, έχουμε καθήκον να μιλάμε στα παιδιά μας και στη νέα γενιά για την ΕΟΚΑ, για τους αγώνες και τις θυσίες όλων αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για μια καλύτερη Κύπρο. Γιατί η αρετή και η τόλμη απαιτούν βαθιά γνώση. Και γνώση πρώτα από όλα του εαυτού σου, δηλαδή της πραγματικής ιστορίας σου. Και κάτι τέτοιο σε καμία περίπτωση δεν λειτουργεί ενάντια στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, αφού η βιωσιμότητα της οποιασδήποτε λύσης περνά σε μεγάλο βαθμό μέσα και από τον σεβασμό της ιστορικής ταυτότητας του καθενός και όχι μέσα από την αυτοκατάργηση.
Χρόνια Πολλά! Ζήτω η ΕΟΚΑ!
