Ευχαριστώ πολύ για την τιμητική πρόσκληση και τη ζεστή υποδοχή. Είμαι πάντα πολύ χαρούμενη και συγκινημένη όταν είμαι στην Πάφο, τη γενέτειρα πόλη του συζύγου μου, και δική μου αγαπημένη.
Ευχαριστώ ειδικά τον Πρόεδρο και την Επαρχιακή Επιτροπή Οργάνωση Ελλήνων Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου (ΟΕΛΜΕΚ) Πάφου για την πρωτοβουλία και την πρόσκληση, που μου δίνει την ευκαιρία να απευθύνομαι απόψε σε έναν τόσο εκλεκτό ακροατήριο, με θέμα τον πιο μεγάλο και τον πιο αγνό αγώνα: τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-‘59.
Πριν αρχίσω, επιτρέψτε μου να μεταφέρω τους θερμούς χαιρετισμούς του συζύγου μου, Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος φοίτησε στο σχολείο που βρισκόμαστε σήμερα και έχει ιδιαίτερη αγάπη και έγνοια την πόλη και τους συμπολίτες του. Παραμένει σε επαφή με την κοινωνία, σε όλες τις πόλεις, γνωρίζει και εργάζεται ακατάπαυστα, για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες τους.
Επίσης, θα ήθελα να μεταφέρω την βαθιά εκτίμησή μας για όλους τους εκπαιδευτικούς, τους δασκάλους της Πάφου και της Κύπρου, διότι είναι αυτοί οι άνθρωποι, όλοι εσείς δηλαδή, που αφιερώνετε τον χρόνο και τον κόπο σας, τη ζωή σας όλη στη μόρφωση των παιδιών μας, στη μετάδοση όχι μόνο γνώσεων, αλλά, και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μέρος της δουλειάς της δικής σας αλλά και δικής μας ως γονιούς, τη διαμόρφωση καλών χαρακτήρων, μελλοντικά ωφέλιμων πολιτών, συζύγων, γονέων με ήθος, παιδεία, καλλιέργεια πνευματική, ενσυναίσθηση, σεβασμό στον συνάνθρωπο. Σας συγχαίρω για το έργο σας και εύχομαι ολόψυχα στον καθένα δύναμη και ευημερία.
Κυρίες και Κύριοι,
Οι μέρες αυτές, οι πρώτες ανοιξιάτικες, είναι για την Κύπρο και την Ελλάδα, για τον όπου γης ελληνισμό, μέρες επετειακών εκδηλώσεων, μέρες υπενθύμισης χρέους και αποτίμησης οφειλόμενων τιμών.
Μετά τη διπλή γιορτή της 25ης Μαρτίου, το μυαλό και η καρδιά στρέφεται στο έπος σταθμός της ιστορικής μας ύπαρξης και διαδρομής. Στο έπος που έγραψε η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) στα μέσα του 20ου αιώνα. Ίσως την πιο πρόσφατη επανάσταση Ελλήνων που λάμπρυνε την ιστορία μας, δημιουργώντας πρότυπα ήθους, αγωνιστικότητας, αυτοθυσίας. Την ίδια ώρα, ενός αγώνα που καθόρισε την πορεία της μέχρι τότε υπόδουλης Κύπρου, η οποία λίγα χρόνια μετά θα αποκτούσε για πρώτη φορά την ανεξαρτησία της.
Όσοι αγαπάμε την ιστορία, όσοι πιστεύουμε ότι μόνον μέσω της γνώσης και της ιστορικής αλήθειας μπορείς να λάβεις εφόδια που θα σου είναι χρήσιμα για ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον, όσοι ταχθήκαμε να υπηρετούμε την Κύπρο και τους πολίτες της, εξ επαγγέλματος ή άλλης ιδιότητας, όπως εσείς οι εκπαιδευτικοί που υπηρετείτε τον τόπο σας μέσω της διαπαιδαγώγησης των μελλοντικών της πολιτών, αλλά και επιστημόνων και ηγετών, αντιλαμβανόμαστε ότι ο νουνεχής άνθρωπος πρώτα κοιτάει πίσω, έπειτα κάτω και μετά μπροστά. Γνωρίζοντας βεβαίως ότι πάνω ψηλά είναι ο προορισμός.
Είμαι πεπεισμένη ότι η πολύ καλή γνώση της ιστορίας και η συνεχής αναζήτηση της αλήθειας είναι μοναδικά εργαλεία κατανόησης των δυνατοτήτων που έχουμε ως λαός και κράτος, αλλά και των προκλήσεων που κατά καιρούς ή διαχρονικά αντιμετωπίζουμε, για αυτό αν επιθυμούμε ένα μέλλον πιο δίκαιο, πιο ανθεκτικό και πιο ασφαλές πρώτα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι γνωρίζουμε καλά το παρελθόν μας. Για αυτό άλλωστε και είναι υποχρέωσή μας να διδάσκουμε στα παιδιά μας την Ιστορία του τόπου μας, μέσα από τον βίο και το έργο, απλών ανθρώπων που σε λίγες στιγμές έγιναν ήρωες, έμειναν αθάνατοι, αποτέλεσαν και αποτελούν τα φωτεινά παραδείγματα και πρότυπα που έχουμε τόσο πολύ ανάγκη σήμερα.
Κυρίες και Κύριοι,
Η ιστορική πορεία της Κύπρου, βαθιά ριζωμένη στον ελληνισμό και έπειτα στην ορθόδοξη πίστη, ταυτίστηκε με την αναζήτηση και τον πόθο της ελευθερίας. Για αιώνες οι Κύπριοι αναζητούσαν την λευτεριά.
Όταν οι Βρετανοί διαδέχθηκαν τους Οθωμανούς, οι Έλληνες της Κύπρου θεώρησαν ότι θα ανάσαναν αέρα ελευθερίας. Ήλπιζαν ότι οι Χριστιανοί Άγγλοι θα συναινούσαν πιο εύκολα στο να ενωθεί το νησί με το Ελληνικό κράτος που διένυε τον πρώτο αιώνα ζωής του.
Τόσο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου, του μεσοπολέμου, αλλά και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ελπίδες των Κυπρίων αναπτερώνονταν βλέποντας την Ελλάδα να συμμετέχει δυναμικά στους πολέμους που και αυτοί με το αίμα τους στήριζαν, και να επεκτείνεται γεωγραφικά καλύπτοντας τον μέχρι πρότινος αλύτρωτο ελληνισμό της Μακεδονίας, της Θράκης, της Κρήτης, των νησιών του Αιγαίου.
Όσο τα σύνορα του ελληνικού κράτους μεγάλωναν τόσο οι Κύπριοι ήλπιζαν. Πότε θα ερχόταν η σειρά της Κύπρου; Μπορούσε άραγε η Ελλάδα να διεκδικήσει με αξιώσεις την Κύπρο;
To 1950, με το Ενωτικό Δημοψήφισμα, ο πόθος των Κυπρίων για ένωση αποτυπώνεται με τον πιο καθολικό τρόπο.
Ομοβροντία ως προς την κοινή απαίτηση: Ένωση.
Οι Βρετανοί, μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, αντιλαμβάνονται και προσεγγίζουν την κάθε αντιαποικιοκρατική εξέλιξη μέσα από τον φακό της ανάγκης διασφάλισης των στρατηγικών στόχων της πάλαι ποτέ Μεγάλης Βρετανίας. Μιας αυτοκρατορίας που όδευε προς το τέλος, και που έπρεπε όμως να αναδιπλωθεί, ως Ηνωμένο Βασίλειο, και να διασφαλίσει ερείσματα, βάσεις, παρατηρητήρια, κράτη συμμάχους.
Οι Κύπριοι, βρέθηκαν τότε αντιμέτωποι με το προκλητικό «Ουδέποτε» που έμεινε στην ιστορία από την ομιλία του Βρετανού Υφυπουργού Αποικιών Henry Hopkinson, όταν στις 28 Ιουλίου του 1954, απαντώντας σε ερωτήσεις βουλευτών για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Κυπρίων είπε:
«Υπάρχουν ορισμένες περιοχές στην Κοινοπολιτεία, οι οποίες λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών τους, ουδέποτε μπορούν να ελπίζουν ότι θα γίνουν ανεξάρτητες.»
Η δήλωση του Hopkinson έσβησε κάθε ελπίδα και θεωρείται από τους ιστορικούς ως καθοριστική για το τέλος των διπλωματικών προσπαθειών από μέρους των Κυπρίων και την απαρχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Λέγεται ότι ο ίδιος ο Churchill αντιλήφθηκε το λάθος του Hopkinson και μήνες αργότερα προσπάθησε να διασκεδάσει τις επιπτώσεις του «Ουδέποτε», χωρίς όμως να καταφέρει πολλά. Ο αγώνας είχε αρχίσει.
Την ίδια ώρα, η Ελλάδα, την επαύριον του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, μετά από δεκαετίες μαχών και προσαρτήσεων νέων εδαφών και πολιτών, κλονιζόταν από τον δικό της εσωτερικό σπαραγμό, τον εμφύλιο πόλεμο, μέσα στη δύνη του ψυχρού πολέμου.
Σε αυτό το γεωπολιτικό πλαίσιο ανοίγει η σελίδα του Έπους της ΕΟΚΑ και αρχίζει ένας αγώνας αγνός, που στόχο είχε την Ελευθερία των Κυπρίων και την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα.
Η ΕΟΚΑ συστάθηκε, για να διεκδικήσει αυτοδιάθεση και ένωση μετά από 77 χρόνια αποικιοκρατίας και αιώνες σκλαβιάς.
Κυρίες και Κύριοι,
Σαν αύριο, πριν από ακριβώς 71 Απρίληδες, την πρώτη ημέρα του ομορφότερου μήνα της Άνοιξης, του μήνα της Ανάστασης της Φύσης και του Χριστού μας, ενήλικες, έφηβοι, ηλικιωμένοι, ακόμα και μικρά παιδιά άφηναν τις δουλειές και τα βιβλία και τους και στα κρυφά ορκίζονταν για έναν αγώνα ανιδιοτελή, έναν αγώνα Λευτεριάς.
Στρατιωτικά, ο αγώνας πήρε τη μορφή ανταρτοπόλεμου, ξεκίνησε όταν αποδείχτηκε στην κρίση των τότε ηγετών ότι η διπλωματία δεν θα απέδιδε και τελείωσε, για να διαπραγματευτεί την λύση που τελικά οι μεγάλοι επέλεξαν.
Ιστορικά ο αγώνας της ΕΟΚΑ αποτέλεσε την κορύφωση, ίσως και το τέλος, της μεγάλης ιδέας του Κυπριακού Ελληνισμού, της κυριολεκτικής δηλαδή Ένωσης με την μητέρα Ελλάδα, ώστε το ελληνικό κράτος να επεκταθεί και προς ανατολάς, καλύπτοντας και την νήσο Κύπρος.
Πνευματικά, αποτύπωσε το ιστορικό πάθος και την αγάπη των Κυπρίων στην Ελλάδα σε συγγράμματα λογοτεχνικά, έργα τέχνης, σε τραγούδια και ποιήματα γεμάτα ευαισθησία και ηρωισμό. Οι ίδιοι οι ήρωες, οι μανάδες, οι συγγενείς τους, εκφράσθηκαν μέσω της τέχνης και άφησαν πίσω τους ένα ανεκτίμητο πλούτο για μας, που αναδεικνύει το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και το πώς πραγματώνεται η αυτοθυσία. Ο πνευματικός κόσμος Ελλάδας και Κύπρου επιτέλεσε έκτοτε, εμπνευσμένος από το έπος του ̓55-̒59, τη δική του πνευματική και πολιτιστική ένωση.
Η προετοιμασία του αγώνα της ΕΟΚΑ ξεκίνησε στην Αθήνα, με την Επιτροπή Αγώνος Κύπρου, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή. Με απόλυτη μυστικότητα και αφοσίωση οργάνωσαν τον αγώνα.
Η κορύφωση του συντονισμού αυτού επήλθε το βράδυ της 31ης Μαρτίου με επιθέσεις σε διάφορες πόλεις και στρατιωτικές μονάδες. Την επόμενη μέρα, ο Διγενής κυκλοφορεί την πρώτη του προκήρυξη αναφέροντας:
«Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο, το οποίο [του] κατέλειπαν οι πρόγονοι [του] ως ιεράν παρακαταθήκη “Ήταν ή επί τας”».
Η ηθική πυξίδα καθοδήγησε εκατοντάδες άνδρες και γυναίκες, όπως έχω προαναφέρει, ακόμη και εφήβους και παιδιά, στη σωστή αλλά εξαιρετικά δύσκολη επιλογή. Σαν έτοιμοι από καιρό, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες της Κύπρου από κάθε γωνιά του νησιού συστρατεύτηκαν στον στρατιωτικό και ιδεολογικό αγώνα, για τον οποίο είμαστε πολύ περήφανοι.
Γράφει ο πιο νεαρός μας ήρωας, που απαγχονίσθηκε από τους Άγγλους, ήρωας ποιητής, το καμάρι της Πάφου μας Ευαγόρας Παλληκαρίδης, παρηγορώντας αυτός την αδελφή του:
«Μη λυπάσαι για το θάνατό μου. Είναι ωραίο να πεθαίνη κανείς για την Ελλαδα».
Και ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Γρηγόριος Αυξεντίου:
«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».
Λέει η ποιήτρια Πίτσα Γαλάζη
«Σ’ αυτόν τον αγώνα ακουμπούμε, γιατί αποτελεί την περηφάνια μας, γιατί πιστοποίησε την καταγωγή μας και γιατί εκείνο το θαύμα μας επιτρέπει να ελπίζουμε.
Ο αγώνας της Κύπρου δεν τελείωσε και δεν θα τελειώσει, αν δεν δικαιωθεί».
Κυρίες και Κύριοι,
Στα τέσσερα χρόνια του αγώνα γράφτηκε η εποποιία, που μπορεί να μην οδήγησε στην επίτευξη του αρχικού στόχου, υποχρέωσε όμως το αποικιακό καθεστώς να συζητήσει λύση, προκρίνοντας την επιλογή της ανεξαρτησίας αντί της ένωσης. Οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου επισφράγισαν το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τρία χρόνια μετά την ανακήρυξή της, η Κυπριακή Δημοκρατία υπήρξε θύμα της τουρκικής επιβουλής με την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από τις πολιτειακές δομές και τους θεσμούς, με στόχο την παράλυση του κράτους.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1964, η Κύπρος δέχεται παράνομη στρατιωτική επίθεση από την Τουρκία, η οποία ολοκλήρωσε τα διχοτομικά της σχέδια δέκα χρόνια αργότερα, με την βάρβαρη εισβολή του 1974, την κατοχή του 37% της επικράτειάς της και τον εκ διωγμό του 1/3 περίπου των κατοίκων της από τα σπίτια τους.
Έκτοτε, το Κυπριακό παραμένει μια ανοικτή πληγή, μια διαρκής υπενθύμιση της ευθύνης της διεθνούς κοινότητας απέναντι στις αρχές του δικαίου, αλλά και προς εμάς για το ότι δεν δικαιώθηκαν οι θυσίες των ηρώων μας.
Η αποκατάσταση αυτής της ιστορικής εκκρεμότητας αποτελεί, όπως συχνά αναφέρει ο σύζυγός μου, ηθική επιταγή, το τάμα της ζωής μας, που καθοδηγεί τις προσπάθειές μας και νοηματοδοτεί την πορεία μας.
Γιατί ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) δεν μπορεί να τελεί υπό την ομηρία στρατού κατοχής.
Το στάτους κβο είναι επικίνδυνο. Οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια πατρίδα που να τους δίδει το δικαίωμα να ζουν και να δημιουργούν σε συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και ευημερίας.
Κυρίες και Κύριοι,
Η ανοικτή πληγή του κυπριακού και η γεωγραφική θέση της χώρας μας κουβαλά προκλήσεις και προβλήματα, όχι μόνο ευκαιρίες. Όπως και η κρίση που καλούμαστε να διαχειριστούμε σήμερα. Η Κυπριακή Δημοκρατία αξιοποιεί την ιδιότητά της ως κράτος μέλος της ΕΕ, διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τα γειτονικά κράτη και αναπτύσσει συνεργασίες με ευρωπαϊκές και άλλες χώρες, επιδιώκοντας να συμβάλλει πάντα θετικά και να αποτελεί μέρος της λύσης.
Αυτή η δυνατότητα δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα μιας συστηματικής προσπάθειας ενίσχυσης της θέσης της χώρας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, στη βάση του προγράμματος διακυβέρνησης που αναβαθμίζει την Κύπρο οικονομικά, πολιτικά και ως κράτος δικαίου.
Η νέα κρίση που μαίνεται στην περιοχή μας αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την ανάγκη να λειτουργούμε καθημερινά, χωρίς λαϊκισμούς, με σοβαρότητα, για να διασφαλίζουμε ισχυρή οικονομία, άμυνα και ασφάλεια. Για να είμαστε πάντα έτοιμοι για κάθε είδους κρίση.
Όταν πρόσφατα νιώσαμε την απειλή δίπλα μας, όταν καταλάβαμε ότι μπορεί αυτός ο πόλεμος να πλήξει και εμάς, εκτιμήσαμε όλες εκείνες τις προσπάθειες ετών που έκαναν την οικονομία μας ανθεκτική και δημιούργησαν ένα δίκτυ ασφάλειας από τις χώρες συμμάχους μας. Αυτό κερδήθηκε, δεν ήταν δεδομένο ή αυτονόητο και για να κρατηθεί χρειάζεται καθημερινός αγώνας.
Η Ελλάδα έσπευσε πρώτη, αλλά έσπευσε στο κάλεσμα μιας αξιόπιστης χώρας και βάσει ετών προετοιμασίας και στενής αμυντικής σχέσης. Ακολούθησαν οι άλλες χώρες, που απέδειξαν τους καρπούς των συνεργειών και της ενίσχυσης των σχέσεών μας. Μας βοηθούν γιατί μας εμπιστεύονται, γιατί είμαστε σοβαροί και αξιόπιστοι και ωφέλιμοι για την περιοχή.
Και είναι εξίσου σημαντικό ότι σε αυτή την εξαιρετικά δυσχερή συγκυρία, το κράτος έχει την οικονομική δυνατότητα να είναι δίπλα στους πολίτες, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, κατά τρόπο ουσιαστικό και αποτελεσματικό. Σε αυτό το πλαίσιο, ανακοινώθηκε το πρώτο πακέτο στήριξης, και ελπίζουμε ότι οι επόμενοι μήνες θα είναι μήνες πλήρους ομαλοποίησης και ευημερίας και να μην χρειαστούν άλλα. Χρειάζεται σοβαρότητα η οικονομία ειδικά σε καιρούς ευημερίας.
Κυρίες και Κύριοι,
Μελετώντας το έπος του ̓55-̒59, ο κάθε ένας μπορεί να οδηγηθεί στα δικά του συμπεράσματα, να κρατήσει τις δικές του παρακαταθήκες.
Για μένα το μεγαλείο του αγώνα έγκειται στη φύση των πρωταγωνιστών του, στην ανιδιοτέλεια των εκατοντάδων αγωνιστών που ήταν απλοί καθημερινοί άνθρωποι, του μόχθου, της αγροτιάς, της εκκλησίας, των λίγων, αλλά ουσιαστικών γραμμάτων. Άνθρωποι όπως εμάς.
Με στοιχειώδη ή καθόλου ακαδημαϊκή μόρφωση ο Ευαγόρας, ο Γρηγόρης, ο Ανδρέας, ο Κυριάκος, ο Φώτης μεταμορφώθηκαν σε πολεμιστές της ελευθερίας της πατρίδας μας, αποδεικνύοντας πώς ναι, μπορεί να δώσει κάποιος ακόμη και την ζωή του αν είναι να προσφέρει την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, την Ευημερία, το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να ζει ελεύθερος στον τόπο που γεννήθηκε, να προσφέρει στις επόμενες γενιές, να προσφέρει στον τόπο του. Ναι, υπήρξε αυτό το είδος του ανθρώπου, υπήρξε και θα υπάρχει.
Κυρίες και Κύριοι,
Αυτό είναι για μένα το μεγαλείο της ΕΟΚΑ. Η νίκη της ανιδιοτέλειας έναντι του ατομικισμού, η νίκη της προσφοράς για το συλλογικό καλό έναντι του ατομικού συμφέροντος. Η νίκη της πίστης και της θυσίας, της αγάπης και της ενότητας, έναντι της διαβολής και της μισαλλοδοξίας. Για το έθνος. Συστατικά που οδηγούν στην Αθανασία.
Φίλες και φίλοι,
Με πίστη στις δυνατότητες του λαού μας η Κυπριακή Δημοκρατία, που αυτή την περίοδο προεδρεύει της ΕΕ, πορεύεται προς το μέλλον με αποφασιστικότητα και αισιοδοξία. Και αυτές τις μέρες, κόντρα στην τοξικότητα, στη ματαιοδοξία και στην αβασάνιστη κριτική και κατάκριση οφείλουμε να επιστρέφουμε στις ανεξάντλητες πηγές της Ιστορίας μας, αντλώντας διδάγματα, δύναμη, αλλά κυρίως αντλώντας Πρότυπα.
Γιατί το έπος της ΕΟΚΑ είναι η Ελλάδα και οι άνθρωποι του αγώνα είναι οι αγνοί πολεμιστές, είναι αυτοί που έκαναν στην ζωή τους πράξη το να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις, να τάσσεσαι στην υπηρεσία των πολλών, χωρίς να προσμένεις μεγαλεία και βραβεύσεις.
Με μόνη και πραγματική πυξίδα την αξιοπρέπεια, το μέτρο, το ήθος, την αγάπη για τον Άνθρωπο άρα και για τον τόπο.
Μόνο αν από την Ιστορία μας ταυτιστούμε, στο ελάχιστο δυνατόν, γιατί εμείς μπορεί να μην γεννηθήκαμε ήρωες, όμως γεννηθήκαμε αγωνιστές, αν ταυτιστούμε λοιπόν με τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτών, των ηρώων μας, που πέρασαν στην Αθανασία, τότε θα μπορέσουμε και εμείς να βάλουμε ένα λιθαράκι στην μεγάλη προσπάθεια για μια Κύπρο ελεύθερη, επανενωμένη, ευημερούσα. Ας προσπαθήσουμε στο ελάχιστο να τους μοιάσουμε ως φόρο τιμής για αυτούς και ελπίδα για μια καλύτερη κοινωνία.
Γιατί και σήμερα, ναι, μπορούν να υπάρξουν ήρωες ανάμεσά μας.
