Χαιρετισμός του Προέδρου της Δημοκρατίας στην τελετή απόδοσης τιμής στους συγγενείς των αγνοουμένων, στο Προεδρικό

Χαιρετισμός του Προέδρου της Δημοκρατίας στην τελετή απόδοσης τιμής

στους συγγενείς των αγνοουμένων, στο Προεδρικό

 Σεβαστοί συγγενείς των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής,

 Ελληνίδες, Έλληνες,

 

Με συγκίνηση και δέος συγκεντρωθήκαμε σήμερα για να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους αγνοούμενους της τουρκικής εισβολής. Με φορτισμένη τη μνήμη συγκεντρωθήκαμε για να  αποδώσουμε την πρέπουσα τιμή σε αυτούς των οποίων η τύχη αγνοείται για 40 τόσα χρόνια.

 

Τιμούμε τις εκατοντάδες των νέων, μα και των ηλικιωμένων και των γυναικόπαιδων, που μπροστά τους η αγριότητα του εισβολέα δεν αισθάνθηκε καμιά αναστολή και δεν σταμάτησε το ανοσιουργό έγκλημά του.

 

Μετά από σαράντα χρόνια η Πολιτεία θέλει να τιμήσει τους ανθρώπους που έσπευσαν στο κάλεσμα της πατρίδας για να προασπίσουν την εδαφική ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και τους απλούς ανθρώπους, τους οποίους η βαρβαρότητα των τουρκικών στρατευμάτων πρόλαβε προτού καταφύγουν στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου.

 

Είναι δύσκολο τόσο συναισθηματικά όσο και ψυχικά να μετρήσουμε τον πόνο, τη λύπη, την πίκρα και την οργή των γονιών, των συζύγων, των παιδιών και των αδελφών όσων τα ίχνη χάθηκαν πριν από τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες.

 

Ακόμα πιο δύσκολο είναι να μετρήσουμε τα συναισθήματα των συγγενών εκείνων που μετά από τόσα χρόνια αγωνίας και άγνοιας, καλούνται να βγάλουν όλο τον πόνο και την αγάπη τους μπροστά από μια μικρή στοιβάδα οστών, πάνω από ένα κρύο ξύλινο κιβώτιο.

 

Τόσα χρόνια, γονείς πέθαναν, οι σύζυγοι γέρασαν, τα αδέλφια, τα παιδιά και τα εγγόνια μεγάλωσαν με τη μορφή τους στο νου και την καρδιά, και τη φωτογραφία στα χέρια. Ούτε οι ίδιοι δεν φαντάστηκαν ποτέ, όπως λέει ο μεγάλος μας ποιητής, Κώστας Μόντης, πως οι φωτογραφίες που έτυχε να βγάλουν για ένα διαβατήριο, θα ήταν το τελευταίο μήνυμα, το τελευταίο χάδι στα χέρια των αγαπημένων τους:

 

«Πού να φανταζόντουσαν πως θα παρέμεναν
να τις σφίγγουν έτσι νυχτοήμερα
τα χέρια της μάνας τους,
πού να φανταζόντουσαν πως θα παρέμεναν
να τις σφίγγουν έτσι νυχτοήμερα
τα χέρια της αρραβωνιαστικιάς τους,
τα χέρια της γυναίκας τους,

νάν' στις σχολικές τσάντες των παιδιών τους;»

Σεβαστοί συγγενείς, των ηρώων και αγνοουμένων,

 

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το μεγαλείο αυτών που θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν ή ακόμη αγνοούνται. Δεν υπάρχουν λόγια ή τρόπος να αποτυπώσουν τον πόνο το δικό σας για τη διακρίβωση της τύχης τους.

 

Αν είναι όμως κάτι που θέλω να πω από τα βάθη της καρδιάς μου είναι πως θέλω να νιώθετε περήφανοι για την κληρονομιά που μας άφησαν, όχι μόνο σε εσάς, αλλά και στην κοινωνία και ιδιαίτερα σε εμάς τους πολιτειακούς άρχοντες. Μια κληρονομιά που σε εσάς αποδίδει την ύψιστη τιμή και σε εμάς την ιστορική ευθύνη για τη δικαίωση της θυσίας τους.

H Πολιτεία, ως ελάχιστη οφειλόμενη τιμή, θα είναι έμπρακτα στο πλευρό σας. Η εδώ παρουσία μου έχει ως στόχο την έκφραση της πλήρους συμπαράστασής μου προς τις οικογένειες των συγγενών των αγνοουμένων. Σας διαβεβαιώνω ότι η κυπριακή κυβέρνηση θα συνεχίσει να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την πλήρη και αποτελεσματική διερεύνηση της τύχης των προσφιλών σας προσώπων.

 

Ο στόχος είναι να τεθεί επιτέλους τέρμα στο ανθρωπιστικό αυτό πρόβλημα που εξακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια να προκαλεί πόνο και δυστυχία, σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, που αναζητούν την τύχη των προσφιλών τους.

 

Και τούτο γιατί μοιραία συμπληρώνεται ο κύκλος της ζωής, τα ερωτήματα, η αγωνία και ο πόνος για τα αγαπημένα πρόσωπα παραμένουν και πολλοί από τους συγγενείς φεύγουν από τη ζωή με την πίκρα και το παράπονο να σημαδεύει ανεξίτηλα τη ψυχή τους.

Αναμένουμε από την άλλη πλευρά να συνεργαστεί με την απαιτούμενη καλή θέληση και ειλικρίνεια, χωρίς η προσπάθεια να είναι πώς και με ποιο τρόπο να εξυπηρετήσει πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες και να αποκρύψει ευθύνες, οι οποίες βασίζονται σε γεγονότα και αλήθειες που βοούν.

Αγαπητοί και σεβαστοί συγγενείς των αγνοουμένων μας,

Σε αυτή τη λιτή εκδήλωση της τιμής και της μνήμης, με συγκίνηση και σεμνότητα θέλουμε να τιμήσουμε τους ανθρώπους σας και ανθρώπους μας. Τόσο εκείνους οι οποίοι ταυτοποιήθηκαν και ως πεσόντες ανακηρύσσονται ήρωες, όσο και εκείνους που παραμένουν αγνοούμενοι, προς τους οποίους η πατρίδα οφείλει ανάλογο φόρο τιμής.

 

Τιμούμε εκείνους και εσάς τους συγγενείς των πεσόντων και αγνοουμένων ως έναν ελάχιστο φόρος τιμής για τον πόνο που κουβαλάτε όλα αυτά τα χρόνια, για τις αγωνίες που περάσατε, για τα νυχτοήμερα κατά τον ποιητή, που σφίγγατε στα χέρια τις φωτογραφίες τους, αλλά και για την καρτερικότητα, την υπομονή και το σθένος με τα οποία αντιμετωπίζετε την απώλεια των αγαπημένων σας.

 

Εκ μέρους της Πολιτείας εκφράζω της ευγνώμονες ευχαριστίες του κράτους ευχόμενος ο Θεός να σας δίδει δύναμη, υπομονή και καρτερία.

---------------------