Οι απλοί άνθρωποι που μηδένιζαν τη σκέψη τους στο αύριο
ο αγέρας, που γέμιζε θαλασσινές νότες τα μικρά σπιτάκια
οι πράσινες ελιές, που ασήμωναν το σιωπηλό κάμπο,
τα ζουζούνια, που μετεωρίζονταν στο χρυσό φως της μέρας,
τα μάτια των κοριτσιών, που βυθίζονταν στο γαλάζιο όραμα
των καραβιών, που φεύγανε απ΄ το μικρό λιμανάκι
σαν χάρτινα παιγνίδια, στα ξεχασμένα παιδικά τους όνειρα. […]
Όμως, δεν έφυγαν σαν φευγαλέο καλοκαιρινό όραμα, όπως μας λέει στη συνέχεια του ποιήματός του ο μεγάλος Κερυνειώτης μας ποιητής Νίκος Κρανιδιώτης, μένουν και μας καρτερούν. Η μικρή, αρχοντική μας Κερύνεια, με τα μεσαιωνικά της κτίσματα, τα λουλουδόστρωτα στενά δρομάκια της, ήταν ένας επίγειος παράδεισος για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της. Βλέπουμε το ειδυλλιακό της λιμανάκι με τις λικνιζόμενες ψαρόβαρκες, τα πυκνά ψηλά σπίτια με τα χαρακτηριστικά τους μπαλκόνια κυκλικά να το περικλείουν από τις δυο πλευρές, τους μεγάλους πέτρινους βραχίονες που το προστατεύουν από τις άγριες τραμουντάνες. Πιο κάτω το Κάστρο να αντιστέκεται στις φουρτούνες των καιρών. Μια πόλη φορτωμένη με ελληνική παράδοση και πολιτισμό. Τα σχολεία της με τις πλούσιες και πολύμορφες δράσεις τους, σχολικές και εξωσχολικές, οι θεατρικές παραστάσεις, οι αθλητικοί και μουσικοί αγώνες και τα θρησκευτικά πανηγύρια διέσωζαν και τόνωναν την ελληνικότητα του τόπου. Μνήμες που κουβαλούμε ολοζώντανες δεκαετίες τώρα.
Αγαπητοί φίλοι του Ροταριανού Ομίλου Κερύνειας και του Inner Wheel Κερύνειας,
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς που για ακόμη μια χρονιά οργανώνετε τη ΜΕΡΑ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ, 39 χρόνια μετά την αποφράδα εκείνη μέρα της τουρκικής εισβολής στα όμορφα νερά της Κερύνειας μας. Σας συγχαίρω που κρατάτε άσβηστη τη μνήμη των κατεχομένων μας, τη μνήμη της θαλασσοφίλητης Κερύνειας μας. Εμείς, ως Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, και εγώ προσωπικά, είμαστε και θα είμαστε πάντα δίπλα σας στον αγώνα για επιστροφή στα άγια χώματά μας. Η φωνή της σκλάβας Κερύνειας και το άγρυπνο μάτι του ματωμένου Πενταδάκτυλου δεν μας επιτρέπει να εφησυχάζουμε. Μας καλούν να επαγρυπνούμε και να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για απελευθέρωση της κατεχόμενης γης μας, την επανένωση του νησιού μας και την επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια και στις περιουσίες τους. Τότε μόνο θα γαληνέψουμε, τότε μόνο θα αισθανθούμε ότι επιτελέσαμε το χρέος μας τόσο στις γενιές που έφυγαν όσο και στην παρούσα γενιά και στις γενιές που θα ΄ρθουν. Σαν καταφέρουμε να ξαναμιλήσουμε λεύτερα την ελληνική μας γλώσσα στη γη μας, που είναι ακόμη τουρκοκρατούμενη, και να ξαναλειτουργήσουμε, χωρίς παρακολουθήσεις και όρους, τις εκκλησιές μας, τότε θα νιώσουμε ότι ολοκληρώθηκε ο αγώνας μας. Και θέλω να πιστεύω πως ετούτη η άγια ώρα της επιστροφής δεν θα αργήσει πολύ να έρθει.
Καλή συνέχεια, φίλοι μου, στον όμορφο αγώνα σας, στον όμορφο κοινό μας αγώνα.
