Με ιδιαίτερη χαρά έλαβα την πρόσκληση από
τον Δήμαρχο Πόλεως Χρυσοχούς κ. Άγγελο Γεωργίου για να θέσω υπό την
αιγίδα μου την αποψινή μουσικo-φιλολογική εκδήλωση - αφιέρωμα στον
εθνικό ποιητή της Κύπρου Βασίλη Μιχαηλίδη.
Συγχαίρω θερμά τον Δήμαρχο, το Δημοτικό Συμβούλιο και όλους όσοι εργάστηκαν για να φέρουν σε πέρας τη διοργάνωση αυτής της ξεχωριστής εκδήλωσης.
Συγχαίρω θερμά τον Δήμαρχο, το Δημοτικό Συμβούλιο και όλους όσοι εργάστηκαν για να φέρουν σε πέρας τη διοργάνωση αυτής της ξεχωριστής εκδήλωσης.
Εκδηλώσεις όπως η αποψινή επιβεβαιώνουν τη σταθερή προσήλωση του λαού μας στην ανάδειξη του πολιτισμού μας, ως απάντηση στην παγκοσμιοποίηση που τείνει να διαβρώσει και να ισοπεδώσει την πολιτιστική ταυτότητα των λαών. Αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων που επιχειρεί να καθυποτάξει τους ανθρώπους σε συμμόρφωση με πρότυπα και αξίες καθ’ υπόδειξιν και κατ’ επιβολήν. Γι’ αυτό η ανάδειξη, η προαγωγή και η στήριξη της πολιτιστικής μας ταυτότητας και της πνευματικής μας παραγωγής πρέπει να αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα.
Η σημερινή κρίση στην οικονομία επιτάσσει τη στροφή στις πολιτιστικές μας ρίζες και παραδόσεις ως απάντηση στα φαινόμενα της άκρατης κερδοσκοπίας και της επικράτησης των αχαλίνωτων νόμων της αγοράς. Φάρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς είναι ο εθνικός μας ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης, τον οποίο τιμούμε σήμερα.
Ο πολυτάλαντος Βασίλης Μιχαηλίδης γεννήθηκε στο Λευκόνοικο στα μέσα του 19ου αιώνα. Ξεκίνησε την πορεία του ως μοντέρνος αγιογράφος στη Λάρνακα, ενώ μετά έψαξε τις ικανότητές του στη ζωγραφική στην Ιταλία. Κατόπιν, η αγάπη του για την Ελλάδα τον έφερε αντάρτη στον αγώνα για απελευθέρωση της Θεσσαλίας.
Όταν το 1878 η Κύπρος περνά από την Τουρκοκρατία στα χέρια των Άγγλων, ο Βασίλης Μιχαηλίδης επιστρέφει στο νησί και εγκαθίσταται στη Λεμεσό. Ο Βασίλης Μιχαηλίδης, ως ποιητής πλέον, συμπάσχει με τον Ελληνισμό, την Κύπρο και τα προβλήματά της. Μοιρολογεί τη μοίρα των σκλαβωμένων, υμνεί επιφανείς άνδρες και εθνικές μορφές. Γίνεται καυστικός γελοιογράφος του αγγλικού ζυγού και της κοινωνικής ασυδοσίας.
Συγκινείται από τους αγώνες της Κρήτης και γράφει:
«Εις την Κρήτην
Στάσου κόρη της ημέρας
ασυνήθιστη στο σκότος…
…Αμαζόνα σκλαβωμένη
που ζητείς ελευθερίαν…»
Γιγαντώνεται και δικαίως χαρακτηρίζεται ως «εθνικός ποιητής» με το ποίημα «9η Ιουλίου» που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες γενιές Ελλήνων κι αν περάσουν απ’ αυτό τον τόπο, την ίδιαν ανατριχίλα και εθνική συγκίνηση θα προκαλούν οι στίχοι:
«Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,
κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψη,
κανένας, γιατί σιέπει την που τα 'ψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εννα χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!»
Στο κύκνειο άσμα του, «Το όραμαν του Ρωμιού», πραγματεύεται την εθνική λαχτάρα «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα΄ναι!»:
«κ’εκουντήσασιν κ’ι’ αννοίξαν της Αγιάς Σοφκιάς οι πόρτες
κ’ έμπηκεν ο Κωνσταντίνος κ’ άρκεψεν δοξολογία...»
Άλλα σημαντικά έργα του Βασίλη Μιχαηλίδη είναι:
«Η Τοκογλυφία», «Αηδόνια και Κουκουβάγιες», «Η Ασθενής Λύρα», «Ανεράδα», «Χιώτισσα» και «Ποιήματα».
Όλος αυτός ο πνευματικός πλούτος που άφησε πίσω του ο Βασίλης Μιχαηλίδης αποτελεί φωτεινό φάρο. Σήμερα, στην εποχή της υπερκατανάλωσης και της πολιτιστικής άπνοιας και ξηρασίας, οφείλουμε να στραφούμε και να ξαναδιαβάσουμε Βασίλη Μιχαηλίδη.
Γι’ αυτό συγχαίρω ξανά τους διοργανωτές της αποψινής εκδήλωσης και εύχομαι το παράδειγμά σας να βρει μιμητές, για να φέρουμε τον πολιτισμό μας εκεί που του αξίζει: Στην πρώτη γραμμή.
Με αυτές τις σκέψεις, απευθύνω ξανά τα συγχαρητήρια μου για την αποψινή εκδήλωση, συγχαίρω θερμά τον δημιουργό Λάρκο Λάρκου και εύχομαι να συνεχιστούν οι δημιουργικές πολιτιστικές σας πρωτοβουλίες.
