Χαιρετισμός
του Προέδρου της Δημοκρατίας
στην
τελετή μετονομασίας του Λυκείου Αραδίππου
σε
Λύκειο Τάσου Μητσόπουλου
Με
αισθήματα βαθιάς συγκίνησης, αλλά και με απόλυτη συναίσθηση της τιμής και του
σεβασμού που πρέπει να αποδοθεί στον αείμνηστο Τάσο Μητσόπουλο, συγκεντρωθήκαμε
σήμερα εδώ για την τελετή μετονομασίας του Λυκείου Αραδίππου σε Λύκειο Τάσου
Μητσόπουλου, τιμώντας έτσι έναν άνθρωπο που λάμπρυνε με την παρουσία και τη
προσφορά του τον τόπο μας.
Ένας
πολιτικός με σπάνιο ήθος και αξιοπρέπεια, που άφησε την τελευταία του πνοή,
κυριολεκτικά εν ώρα καθήκοντος, την ώρα που υπηρετούσε την πατρίδα του ως
Υπουργός Άμυνας.
Συγχαίρω
θερμά τον Δήμαρχο, το Δημοτικό Συμβούλιο Αραδίππου, τη Σχολική Εφορεία και τη
διεύθυνση του Λυκείου Αραδίππου, για την συγκινητική πρωτοβουλία τους να δώσουν
στο σχολείο αυτό το όνομα του αγαπημένου μας Τάσου.
Θέλω
να σημειώσω κάτι που ο φίλτατος Δήμαρχος Βαγγέλης Ευαγγελίδης είπε: «Ο Τάσος
ήταν ένας άνθρωπος με ήθος, με αξιοπρέπεια και λεβεντιά.
Ένας
άνθρωπος που πολεμούσε για τις ανθρώπινες αξίες, που νοιαζόταν για τη νεολαία,
για την οποία πίστευε ότι θα πρέπει να πάρει αυτό που της αξίζει».
Με
τη σημερινή μετονομασία του Λυκείου Αραδίππου σε Λύκειο Τάσου Μητσόπουλου, η
νεολαία παίρνει ένα μικρό, αλλά πολυσήμαντο συμβολισμό. Διότι ο Τάσος
Μητσόπουλος, μέσα από αυτόν θα φωτίζει τους νέους για τις αξίες και τις αρχές
που υπηρέτησε στο σύντομο πέρασμά του από τη ζωή, καθιστώντας τον ως υπόδειγμα
πολιτικού και πολύτιμο παράδειγμα ανθρώπου.
Σήμερα
η Αραδίππου αποδίδει μια ξεχωριστή τιμή σε έναν άνθρωπο που στα χρόνια που
υπηρέτησε τα κοινά κόσμησε την πολιτική ζωή της πατρίδας μας και δημιούργησε
πρότυπο έντιμου και ηθικού πολιτικού άνδρα.
Η
μετονομασία του σχολείου αυτού σε Λύκειο Τάσου Μητσόπουλου αποτελεί ελάχιστη
ανταπόδοση της αγάπης που ο αείμνηστος και στενός συνεργάτης μου Τάσος έτρεφε
προς στην Αραδίππου, στην οποία δεν διέμενε, απλώς, τα τελευταία δέκα χρόνια της
ζωής του. Εδώ, όπου επέλεξε να δημιουργήσει με την Κατερίνα και τα δύο παιδιά
του, την οικογενειακή στέγη του, ήταν και ο τόπος καταγωγής της μητέρας
του.
Έναν
χρόνο από τον αδόκητο θάνατο του Τάσου Μητσόπουλου, η Αραδίππου, η Λάρνακα και η
Κύπρος όλη, και θα μπορούσα να επεκταθώ στον Ελληνισμό γενικότερα, βιώνουμε το
δυσαναπλήρωτο κενό που έχει αφήσει πίσω του. Ένα χρόνο μετά και η απουσία του
γίνεται ολοένα και πιο αισθητή, αλλά και πιο οδυνηρή.
Κάθε
μέρα επιβεβαιώνουμε πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε από χαρισματικούς ανθρώπους, όπως
ο Τάσος Μητσόπουλος. Ένα υπόδειγμα ήθους, ακεραιότητας και ανθρωπιάς, ένας
εξαίρετος σύντροφος και στοργικός πατέρας, ένας ενάρετος Χριστιανός, που δικαίως
απολάμβανε την καθολική αναγνώριση του συνόλου του Κυπριακού Ελληνισμού.
Η
μετονομασία αυτού του Λυκείου δεν τιμά μόνο τον ίδιο τον Τάσο Μητσόπουλο, αλλά
και τις Αρχές της Αραδίππου και όλους όσοι συνέλαβαν στην εξαιρετική αυτή ιδέα.
Αυτές
τις μέρες ίσως ο Τάσος λείπει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, πέραν από την
οικογένειά του, σε μένα τον ίδιο. Γιατί αυτές τις μέρες θα επισκεφθώ τη Λάρνακα,
για να συνεχίσω ένα όραμα του Τάσου, να εξαγγείλουμε έργα ανάπτυξης τώρα που
είμαστε σε θέση οικονομικά να το πράξουμε, έτσι για να υπενθυμίσω πόσο νοιαζόταν
και πόσο έντονος ήταν στο να δει την πόλη και την επαρχία της Λάρνακας και
βεβαίως τον Δήμο Αραδίππου, να αναπτύσσονται.
Μου
λείπει όμως και για έναν άλλο λόγο. Θεωρώ δεδομένο ότι εντός των επομένων ημερών
θα αρχίσει μια νέα φάση του διακοινοτικού διαλόγου. Είναι η ώρα της συστράτευσης
όλων μας, είναι η ώρα που χαρισματικοί άνθρωποι είχαν και έχουν τη θέση τους και
είναι για αυτό που είπα προηγουμένως ότι μου λείπει ο Τάσος. Διότι ένιωθε βαθειά
μέσα του ότι ήταν χρέος και υποχρέωσή μας να δώσουμε τη μάχη για να απαλλάξουμε
την πατρίδα μας από τα κατοχικά στρατεύματα, να δώσουμε τη μάχη για να
επανενώσουμε την πατρίδα μας, να δώσουμε τη μάχη για να δημιουργήσουμε ένα
σύγχρονο κράτος αξιών, να δώσουμε τη μάχη για να πετύχουμε, ώστε η πατρίδα μας
να μην υπολείπεται των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών.
Και
θέλω να πιστεύω ότι οι επόμενες των ημερών θα είναι μέρες που θα καταδείξουν την
αποφασιστικότητα και τη βούληση μας να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες
προϋποθέσεις, ώστε η Χαρά και ο Άρης, αλλά και το κάθε παιδί και ο κάθε νέος να
έχουν την προοπτική και την ελπίδα ότι δεν θα διακινδυνεύσουν την παρουσία τους
στην πατρίδα μας, και ότι θα μπορούν να περηφανεύονται για το ευρωπαϊκό κυπριακό
κράτος, ότι θα μπορούν να συμβιώσουν και να συνδημιουργήσουν με το σύνολο των
κατοίκων αυτού του νησιού, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Λατίνους,
Αρμενίους, αλλά και όσους επέλεξαν ως μόνιμη διαμονή αυτόν τον μικρό παράδεισο.
Με
αυτά λέγοντας, θέλω να αποτίσω ύστατο φόρο τιμής και να ευχαριστήσω και πάλι για
αυτό που ο Δήμος, η Σχολική Εφορεία και η Σχολική Διεύθυνση έχετε αποφασίσει.
Αιωνία
του η μνήμη.
