Στην ψεσινή συζήτηση για το Κυπριακό λέχθηκαν διάφορα
πράγματα που αφορούν στις θέσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας και τις
θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς στις διαπραγματεύσεις που δεν
ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
1. Η θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς για την εκτελεστική εξουσία προβλέπει εκ περιτροπής προεδρία, με σταθμισμένη ψήφο και διασταυρούμενη ψήφο. Την εκ περιτροπής προεδρία την αποδέχθηκε η ελληνοκυπριακή πλευρά από τον Πρόεδρο Κληρίδη και έκτοτε δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έθεσε την εκ περιτροπής προεδρία υπό τον όρο της διασταυρούμενης ψήφου. Ο κ. Έρογλου απορρίπτει αυτή τη σύγκλιση λόγω της διασταυρούμενης ψήφου, θέλοντας να διατηρήσει την εκ περιτροπής προεδρία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε ξεκάθαρο ότι εφόσον ο κ. Έρογλου επιμένει στην απόρριψη, τότε η πρόταση της ελληνοκυπριακής πλευράς είναι για Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο. Κι όπως ορθά σημείωσε ο κ. Μαλάς, αυτή η θέση καταγράφεται στο περίγραμμα θέσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς. Με τον χειρισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο κ. Έρογλου βρέθηκε εκτεθειμένος έναντι των Ηνωμένων Εθνών και η ελληνοκυπριακή πλευρά απέκτησε δυνατότητα ελιγμού χωρίς να κατηγορηθεί για υπαναχώρηση από τον διεθνή οργανισμό. Οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στον απεγκλωβισμό του κ. Έρογλου από το οδυνηρό γι’ αυτόν δίλημμα της επιλογής μεταξύ της διασταυρούμενης ψήφου και της μόνιμης αντιπροεδρίας.
2. Η θέση που κατέθεσε η ελληνοκυπριακή πλευρά στο εδαφικό είναι ξεκάθαρη: Προτείνονται τέτοιες εδαφικές αναπροσαρμογές οι οποίες θα επιτρέψουν στην πλειοψηφία των Ελληνοκύπριων προσφύγων (περίπου 100 χιλιάδες πρόσφυγες) να επιστρέψουν στις περιουσίες τους υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση. Οι υπόλοιποι πρόσφυγες θα έχουν δικαίωμα επιστροφής στην υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση περιοχή και ελεύθερα θα μπορούν να επιλέξουν μεταξύ της πλήρους αποκατάστασης της περιουσίας τους, της αποζημίωσης ή της ανταλλαγής. Αυτή τη θέση εξήγησε με σαφήνεια ο κ. Μαλάς. Οι όποιες υποθέσεις επί χάρτου για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η εφαρμογή αυτής της θέσης δεν αποτελούν πρόταση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, και ο Πρόεδρος ποτέ δεν κατέθεσε τέτοια πρόταση στις συνομιλίες.
3. Η σύγκλιση για τις τέσσερις ελευθερίες θέτει περιορισμό στην εγκατάσταση Τούρκων πολιτών στην Κύπρο μετά από τη λύση του Κυπριακού, αφού εντάσσει το θέμα κάτω από τον συσχετισμό τέσσερις Έλληνες και ένας Τούρκος που υπάρχει στο Σύνταγμα του 1960. Χωρίς αυτή τη διευθέτηση, είναι τότε που οι Τούρκοι πολίτες δεν θα έχουν κανένα περιορισμό στο να εγκαθίστανται στην Κύπρο, όπως ορθά επισήμανε ο κ. Μαλάς.
4. Η Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 όχι μόνο προβλέπει για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, αλλά θυμίζουμε ότι ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δημόσια χαρακτήρισε μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι τελικά πείστηκε ο κ. Ταλάτ να συμφωνήσει σ’ αυτή την αναφορά.
Ο ιστορικός συμβιβασμός της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας υπάρχει επίσης στις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου του 1977 και 1979, στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ, σε αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο ομόφωνο ανακοινωθέν του Σεπτεμβρίου 2009. Η άρνηση αυτού του συμβιβασμού και η μηδενική βάση που διακηρύσσει ο κ. Λιλλήκας θα οδηγήσει στην ακύρωση όλων των ερεισμάτων για διεκδίκηση λύσης δίκαιης υπό τις περιστάσεις, βιώσιμης και λειτουργικής, θα απομονώσει διεθνώς την Κύπρο και θα επιτρέψει στην Τουρκία να θέσει επίσημα τη διχοτόμηση στο διαπραγματευτικό τραπέζι, χωρίς να βρεθεί σε αντιπαράθεση με τον ΟΗΕ. Το παρελθόν έχει αποδείξει πολλές φορές ότι με τα συνθήματα και τις ανέξοδες διακηρύξεις το Κυπριακό όχι μόνο δεν μπορεί να επιλυθεί αλλά η λύση απομακρύνεται.
Λύση του Κυπριακού δεν μπορούμε να πετύχουμε ούτε με αόριστες διακηρύξεις και απουσία συγκεκριμένων θέσεων. Ο κ. Αναστασιάδης, εγκλωβισμένος στις προεκλογικές του μεταλλάξεις, δεν διατυπώνει συγκεκριμένες θέσεις και ό,τι δήλωνε προηγουμένως τώρα το απαρνιέται χάρη στις προεκλογικές σκοπιμότητες. Σήμερα ο κ. Αναστασιάδης μιλά για απαράδεκτες υποχωρήσεις στο Κυπριακό. Όταν καταθέτονταν οι προτάσεις ο κ. Αναστασιάδης όχι μόνο δεν διαφώνησε, αλλά καλούσε τον Πρόεδρο να προχωρήσει με αποφασιστικότητα και να μην ακούει τους κυβερνητικούς εταίρους. Ψες ισχυρίστηκε ότι προηγουμένως δεν γνώριζε, γι’ αυτό και δεν διαφώνησε. Ποιο είναι το συμπέρασμα για τους πολίτες; Ότι ο κ. Αναστασιάδης συμφωνεί με θέσεις χωρίς να ξέρει την ουσία τους; Αυτό κι αν είναι επικίνδυνο!
Αλήθεια, πώς μπορεί τώρα ο κ. Αναστασιάδης να χαρακτηρίζει ως απαράδεκτες θέσεις οι οποίες αποτελούν βελτιώσεις προτάσεων που αυτός στο παρελθόν δέχθηκε; Είναι κι αυτό μέρος των μεταλλάξεων του κ. Αναστασιάδη, σε σημείο που πραγματικά έχει γίνει αγνώριστος.
