Εκπλήσσει που το ΑΚΕΛ, αντί
να αναλογιστεί ποια Κύπρο έχει παραδώσει με την πενταετή διακυβέρνησή
του, ζητά ευθύνες από άλλους. Φτάνει στο σημείο να αποδίδει συμφωνίες
της Κυβέρνησης Χριστόφια στη σημερινή Κυβέρνηση τις οποίες ταυτόχρονα
και κατακρίνει. Και αντί να επαινέσει τις όποιες βελτιώσεις κατάφερε η
σημερινή Κυβέρνηση, ζητά και τα ρέστα. Τα όσα δραματικά βιώνουμε τις τελευταίες βδομάδες, ιδιαίτερα στον τραπεζικό τομέα, προήλθαν εξ ολοκλήρου από συγκεκριμένες δεσμεύσεις και συμφωνίες που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο της Κυβέρνησης Χριστόφια της 23ης Νοεμβρίου.
Η Κυβέρνηση ούτε πανηγυρίζει ούτε θριαμβολογεί. Εκτιμώντας ρεαλιστικά το επώδυνο του Μνημονίου με την Τρόικα, με δύσκολες και σκληρές διαπραγματεύσεις πέτυχε σημαντικές βελτιώσεις προς όφελος της οικονομίας και των εργαζομένων.
Σε όλα αυτά τα κακά και τα τραγικά που περιγράφει το ΑΚΕΛ, μας οδήγησαν η ατολμία, η αναποφασιστικότητα και η ευθυνοφοβία της Κυβέρνησης του. Αν η Κυβέρνηση του κ. Χριστόφια δεν έκρυβε τα τεράστια προβλήματα κάτω από το χαλί, περιμένοντας να τα φορτώσει στο νέο Πρόεδρο, δεν θα φτάναμε εδώ. Αν η Κυβέρνηση του κ. Χριστόφια ανταποκρινόταν στις υπεύθυνες υποδείξεις της τότε αντιπολίτευσης και εφάρμοζε τα ανώδυνα μέτρα που εισηγείτο, δεν θα χρειαζόταν καν η προσφυγή στην Τρόικα.
Αντί η ηγεσία του ΑΚΕΛ να μιλά αφηρημένα και απροσδιόριστα για πορεία έξω από την Τρόικα, ας εξηγήσουν αυτοί που έφεραν την Τρόικα με ποιον τρόπο θα τη διώξουν χωρίς να οδηγήσουν τη χώρα σε ολοκληρωτική χρεοκοπία.
