Η σημερινή μέρα έχει οριστεί ως ημέρα μνήμης
για όσους έδωσαν τη ζωή τους κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Τις
χιλιάδες εκείνες των νεκρών μας που όρθωσαν τα στήθη και την παλικαριά
τους ενάντια στις ορδές του Αττίλα που εισέβαλαν στο νησί μας το μαύρο
εκείνο καλοκαίρι. Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στους ηρωικώς πεσόντες
που θυσιάστηκαν μαχόμενοι στις επάλξεις του καθήκοντος και της τιμής,
όπως όριζε η βαθιά δημοκρατική τους συνείδηση και η αφοσίωσή τους στη
νομιμότητα.Οι ξένες αλλά και οι ντόπιες δυνάμεις, που
δεν πίστεψαν ποτέ στην ύπαρξη της νεαρής Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν
σταμάτησαν ούτε στιγμή να την υπονομεύουν. Η εγκαθίδρυση της Χούντας των
Αθηνών τον Απρίλη του 1967 ήταν η απαρχή μιας καταστροφικής πορείας για
τον Ελληνισμό ολόκληρο αλλά και για την Κύπρο μας. Στις 15 Ιουλίου 1974 οργανώνεται από τη
Χούντα των Αθηνών και την ΕΟΚΑ Β΄ πραξικόπημα για ανατροπή του Προέδρου
Μακαρίου και της νόμιμης κυβέρνησής του, διαπράττοντας το πρώτο έγκλημα
σε βάρος του κυπριακού λαού, ένα έγκλημα που θα έχει δραματικές και
μέχρι στιγμής ανεπανόρθωτες συνέπειες. Γκρεμίζονται τα τείχη της Κύπρου και με την
ανοχή της διεθνούς κοινότητας διαπράττεται και το δεύτερο έγκλημα
εναντίον ενός μικρού και ανυπεράσπιστου κράτους και ενός λαού που έμελλε
να ζήσει ίσως την πιο τραγική στιγμή της μακραίωνης ιστορίας του. Η
Τουρκία, η οποία για χρόνια καιροφυλακτούσε και η οποία είχε αποτραπεί
στο παρελθόν από το να εισβάλει στο νησί, βρήκε με το πραξικόπημα τη
ζητούμενη αφορμή για να εφαρμόσει τα σχέδια που προετοίμαζε για
δεκαετίες. Η προδοσία της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ άνοιξε την κερκόπορτα
στον Αττίλα και ανυπεράσπιστη η Κύπρος δέχθηκε τις ορδές του κατακτητή.
Ξεριζωμός, θάνατος, εξαφανίσεις, βιασμοί και το νησί μοιράζεται στα δύο,
φλεγόμενο μέσα στην οδύνη και τη συμφορά. Περήφανοι νοικοκυραίοι που
είχαν με τον ιδρώτα και τον μόχθο τους αποκτήσει το βιός τους βρέθηκαν
ξαφνικά αποστερημένοι των πολυτιμότερων αγαθών στη ζωή. Έχασαν συγγενείς
και συγχωριανούς, τα σπίτια και τις περιουσίες τους, τη συνοχή της
οικογένειας και της κοινωνίας, των πόλεων και των χωριών όπου ζούσαν.Αγαπητές και αγαπητοί εκπαιδευτικοί, μαθήτριες και μαθητές, φοιτήτριες και φοιτητές,Παρά το ότι έχουν περάσει 38 χρόνια από το
τραγικό καλοκαίρι και οι πληγές παραμένουν ακόμη ανοικτές, δεν χάνουμε
τις ελπίδες μας για να επιτύχουμε τη λύτρωση και τη δικαίωση.
Αγωνιζόμαστε για την ελευθερία και την επανένωση της πατρίδας μας, για
τον τερματισμό της κατοχής και του παράνομου εποικισμού. Εμείς,
επιθυμούμε διακαώς τον τερματισμό της διαίρεσης του νησιού μας, ώστε
όλοι οι κάτοικοι να μπορούν να απολαμβάνουν τα αγαθά της ειρήνης και της
ειρηνικής συνύπαρξης. Τιμούμε πραγματικά τις χιλιάδες των νεκρών
της τουρκικής εισβολής συνεχίζοντας τον αγώνα για την επιβίωση της
Κύπρου μας, παρά την άτεγκτη στάση της Τουρκίας. Υποκλινόμαστε μπροστά
στις θυσίες των ηρώων μας και, ταυτόχρονα, αντλούμε πρότυπα για τη
νεολαία μας. Με πρότυπα ζωής και αγωνιστικότητας τους ήρωες που τιμούμε
σήμερα, ας γίνετε εσείς, η νέα γενιά, οι πρωτεργάτες στον τιτάνιο αγώνα
για τη δικαίωση της πατρίδας μας.
|
|
