Με ιδιαίτερη συγκίνηση τιμούμε και
μνημονεύουμε σήμερα το ηρωικό παλικάρι της Τριμήκληνης, τον αείμνηστο
Δημητράκη Αρμινιώτη, που έπεσε μαχόμενος ενάντια στους Τούρκους
εισβολείς το τραγικό εκείνο καλοκαίρι του 1974. Ένα από τα πολλά παιδιά
που έτρεξαν στο κάλεσμα της πατρίδας και που έπεσαν υπερασπιζόμενα την
ελευθερία και την εδαφική ακεραιότητα της ενάντια στην εισβολή του
Αττίλα.
Ο εικοσάχρονος τότε Δημήτρης Αρμινιώτης, ο Δημητράκης όπως όλοι τον γνωρίσατε, γέννημα θρέμμα του χωριού σας γνώρισε τον πόνο από μικρή ηλικία. Ορφανός από πατέρα και παρόλες τις αντιξοότητες που αντιμετώπιζε η οικογένεια του, αποφοίτησε από την Τεχνική Σχολή και κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά σε μια περίοδο όπου βρισκόταν σε έξαρση η υπονομευτική δράση αυτών που οδήγησαν στις τραγικές συνέπειες του 1974.
Η εισβολή βρήκε τον υποδεκανέα Δημητράκη Αρμινιώτη στο 231 Τάγμα Πεζικού, στον Άγιο Βασίλειο Κερύνειας. Υπακούοντας στις διαταγές των αξιωματικών, η Μονάδα του Δημήτρη διατάχθηκε να μεταβεί στην Κερύνεια για να υπερασπίσει την τιμή και την εθνική υπόσταση. Κατά τη διάρκεια της μάχης η Μονάδα του δέχθηκε καταιγισμό πυρών από τον πάνοπλο Αττίλα με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο Λευκωσίας. Δυστυχώς όμως η μοίρα του επιφύλασσε να σκοτωθεί κατά τη μεταφορά του στη Λευκωσία. Ο ήρωας άφησε την τελευταία του πνοή στο χωριό Αγριδάκι της Μόρφου, χτυπημένος από όλμο. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Μόρφου και από εκεί στη γενέτειρα του, εδώ στην Τριμήκληνη, όπου και τάφηκε με τις αρμόζουσες τιμές. Τιμές, τις οποίες καλούμαστε κι εμείς κάθε χρόνο να αποδίδουμε σε αυτούς που τάχθηκαν να «φυλάνε Θερμοπύλες». Που χωρίς όλους αυτούς θα ήταν σίγουρα αμφίβολη τόσο η κρατική μας υπόσταση όσο και η εθνική μας περηφάνια.
Όμως θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφερθώ στη ζωντανή ιστορία, στους ανθρώπους που εξακολουθούν να βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες του εγκλήματος του 1974. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους γονείς και τους συγγενείς των αγνοουμένων.
Ο πατέρας, η μητέρα και ο αδελφός του Μιχαλάκη Κονναρή περιμένουν καρτερικά την ημέρα εκείνη που θα μάθουν για την τύχη του παιδιού τους. Του στρατιώτη τους, που ακόμη περιμένουν να αντικρίσουν, να τον σφίξουν στην αγκαλιά τους και να τον καμαρώσουν. Η απονομή τιμής σε όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν υπερασπιζόμενοι το ιδανικό της ελευθερίας και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι ιστορικό μας χρέος. Είναι χρέος μας απέναντι στον αγώνα και τη θυσία τους, που αποτελεί λαμπρό παράδειγμα για όλους εμάς.
Θέλουμε να ζήσουμε σε μια χώρα πραγματικά ελεύθερη, χωρίς κατοχικές δυνάμεις και στρατεύματα, χωρίς συρματοπλέγματα μίσους και διαχωρισμού. Οραματιζόμαστε μια Κύπρο της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, όπου όλα τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα θα είναι κατοχυρωμένα και διασφαλισμένα χωρίς καμιά διάκριση. Μια επανενωμένη Κύπρο, κοινή και ευτυχισμένη πατρίδα για όλους τους κατοίκους της, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες και Λατίνους. Μια ενωμένη Κύπρο, απαλλαγμένη από ξένα στρατεύματα και διαχωριστικά τείχη, θα δικαιώσει τον χαμό των συμπατριωτών μας και θα είναι γι’ αυτούς το καλύτερο μνημόσυνο.
Με αυτή την ευχή και την ελπίδα, μνημονεύουμε, τιμούμε τον ήρωα Δημήτρη Αρμινιώτη και κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ μπροστά στη θυσία του. Θυσιάστηκε στην ακμή της νιότης του για να απολαμβάνουμε οι υπόλοιποι τα αγαθά της ελευθερίας και της δημοκρατίας και γι’ αυτό οφείλουμε κι’ εμείς να παραδώσουμε κάποτε στα δικά μας παιδιά ένα ασφαλές και κατοχυρωμένο μέλλον. Ανανεώνουμε την υπόσχεση ότι η θυσία του δεν θα πάει χαμένη, προσβλέποντας σε ένα καλύτερο αύριο για τον τόπο και τον λαό μας.
