Χαιρετισμός
του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού κ. Κώστα Καδή
στα
αποκαλυπτήρια προτομής του ήρωα Στυλιανού Λένα
Με
ιδιαίτερη χαρά αποδέχθηκα την πρόσκληση σας να παραστώ και να απευθύνω
χαιρετισμό στη σημερινή εκδήλωση για τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ήρωα
Στυλιανού Λένα, εδώ στο Γ’ Δημοτικό Σχολείο Μακεδονίτισσας. Εκδηλώσεις σαν κι
αυτή, που συμπίπτει με τον εορτασμό της επετείου της 1 ης Απριλίου
1955, μας βοηθούν να συντηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη των αγώνων και των ηρώων μας,
να χαλυβδώσουμε την πίστη και την εθνική μας συνείδηση, και να εκφράσουμε
θαυμασμό κι ευγνωμοσύνη προς εκείνους, οι οποίοι, υπερβαίνοντας τα ανθρώπινα
μέτρα, κατέκτησαν την αθανασία.
Ο
θρυλικός Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στο χωριό Χανδριά της Λεμεσού το 1931.
Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και στη συνέχεια εργάσθηκε ως
σιδηρουργός στη Λευκωσία. Λόγω της βαθιάς χριστιανικής του πίστης και της
μεγάλης επιθυμίας του για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, έγινε στέλεχος της
ΟΧΕΝ κι έδωσε πρόθυμα τον όρκο της ΕΟΚΑ.
Ως
ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, πήρε μέρος σε πολλές
επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων και ανέλαβε την εκπαίδευση εφεδρικών ομάδων.
Από τον Γενάρη του 1956, μαζί με την ομάδα των ανταρτών του, κρυβόταν σε
κρησφύγετα σε χωριά της Πιτσιλιάς. Μετά από προδοσία όμως, ο αγγλικός στρατός
κατάφερε να τους εντοπίσει.
Στις
17 Φεβρουαρίου 1957 η ομάδα του Λένα έπεσε σε ενέδρα των Άγγλων, με αποτέλεσμα
κάποιοι από τους συντρόφους του να χάσουν τη ζωή τους, και ο ίδιος να συλληφθεί
βαριά τραυματισμένος και να μεταφερθεί στο αγγλικό νοσοκομείο. Οι Άγγλοι
πίστεψαν πως ο τραυματισμένος γίγαντας θα μπορούσε να ήταν πηγή πληροφοριών, γι’
αυτό και προσπάθησαν να τον κρατήσουν στη ζωή. Μετά από 39 μέρες πίεσης και
φρικτών βασανιστηρίων όμως, κατάλαβαν πως η ατρόμητη φύση του αγωνιστή δεν
επρόκειτο να τους αποκαλύψει το παραμικρό. Στις 28 Μαρτίου 1957 το περήφανο
παλληκάρι περνά στην αθανασία, κληροδοτώντας σε εμάς μαθήματα πίστης και
αυτοθυσίας. Το μόνο παράπονο του ιδίου ήταν που δεν σκοτώθηκε στη μάχη. Είναι
χαρακτηριστικά τα λόγια του προς τους δικούς του: «Αφού με πιάσανε ζωντανό,
γιατί δεν φέρατε μαζί σας λίγο δηλητήριο για να μου δώσετε»;
Σήμερα, 55 χρόνια μετά το
τέλος του αγώνα της ΕΟΚΑ, αποτιμώντας τη θυσία των ηρώων μας, αναζητούμε σε
αυτούς στήριγμα και καθοδήγηση. Υποκλινόμαστε με σεβασμό στα βήματά τους στους
ανηφορικούς δρόμους της αρετής και της ελευθερίας, και αντλούμε από το
παράδειγμά τους.
Η ιστορία μας και το
ελληνικό μας παρελθόν είναι ασφαλώς ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχουμε για να
διδαχθούμε και να πορευτούμε μπροστά. Αν θέλουμε να τιμήσουμε τους ήρωες μας,
δεν αρκούν τα ωραία λόγια και οι έπαινοι. Το καλύτερο μνημόσυνο για όλους όσοι
πολέμησαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, είναι η έμπρακτη αναγνώριση της
θυσίας τους και η μίμηση του πνεύματος αυτοθυσίας που επέδειξαν. Η πατρίδα
χρειάζεται την αγάπη μας και την προσφορά μας, κι εμείς θα της την χαρίσουμε.
Συγχαίρω θερμά όλους όσοι
εργάστηκαν για τη σημερινή εκδήλωση τιμής και μνήμης, κι εύχομαι η θυσία του
Στυλιανού Λένα να αποδώσει καρπούς και σύντομα να ξαναδούμε ολόκληρη την Κύπρο
ελεύθερη κι ευημερούσα.
______________
